Een jaar of drie geleden, Harteloos was net af, kwam patrick op een avond thuis en vertelde me dat ze een nieuwe film gingen maken. En iedereen mocht een idee indienen wat ze zouden willen doen. Hij begon enthousiast te vertellen wat hij in gedachten had. Met een half uur luisterde ik "Ja, leuk!" en dat was het.

Hij ging achter zijn computer zitten , en de man die in zijn hele leven nog nooit een boek of wat dan ook had gelezen, begon te schrijven. Avondenlang. Na een vergadering kwam hij terug. "Ze hebben voor mijn idee gekozen". Sterretjes in zijn ogen. Blij. Weer "Ja, leuk!" en dat was het. Meer avonden volgden. Gesprekken over "Hoe zou ik dit doen?" en "Zou dit geloofwaardig zijn?" Ik had er wel lol in dat hij het allemaal zo serieus nam en ik dacht, "Kijken hoe lang DIT weer gaat duren voor hij er geen zin meer in heeft" (Patrick is namelijk zo iemand die iets een tijdje doet, tot hij wat anders in z'n hoofd heeft en dan is het weer afgelopen.) Maar het bleef maar doorgaan.

Ik nam het nog steeds niet erg serieus , maar het verhaal kwam op een gegeven moment af,en het werd tijd voor audities. (HAHA!) Vroeg hij of ik geen zin had om daar "in de jury" te zitten. "Ja leuk" zei ik weer. Er kwam een naamsverandering, het zou allemaal professioneel worden, en ik kwam nog steeds niet verder dan "Ja , leuk!" De audities volgden elkaar in rap tempo op en voor ik het wist hadden ze alles compleet en waren de mensen uitgezocht. Hadden alle namen op papier (Waarvan ik trots mag zeggen dat ik meegedacht heb :P) een gezicht. Een vorm. Het werden echte mensen.

"Ja leuk" was inmiddels niet genoeg meer als het weer over de film ging. Mensen mochten met een titel komen voor de film, en (weer trots!) een van mijn opties werd gekozen. Er kwam een poster. Teveel om op te noemen. Ze vroegen of ik de figuranten wilde doen. Of ik de catering wilde doen. Allemaal leuke dingen. Alleen, het hele project zou twee jaar gaan duren. OEI.
Twee jaar van je leven aan iets "doneren", je weekenden naar de klote (En geloof mij, mijn weekenden met mijn man waren me heilig toen!) maar ik besloot om toch maar "Ja leuk" te zeggen. En zo ging het twee jaar door. Die eerste keren was het steeds "Jezus...twee jaar!!!!" Maar het ging allemaal in een rap tempo.De "hele week draaien" vloog voorbij. Het werden niet alleen weekenden,maar ook doordeweeks, vergadering hier, sponsor daar" en ik dacht maar steeds " Twee jaar ! Twee jaar! "

Gisteravond lag ik in bed, ik had figuranten gezocht en tegen iemand gezegd " We hebben nog maar vijf draaidagen". En toen kwam ineens zo'n "WOW" gevoel. Die twee jaar zijn voorbij gevlogen. Ik heb elke Scene op papier tot leven zien komen. Ik heb de mensen die op de auditie nog "gewoon een gezicht" waren, zien WORDEN wie Patrick in gedachten had toen hij het verhaal schreef. Ik heb een pak papier een film zien worden. Ik werd van "Tamara" ineens "De vrouw van de regisseur" . Ik heb een boek vol krantenberichten over "Dat achterlijke idee" waar hij jaren geleden mee kwam. En over een paar maanden heb ik een dvd in de handen van "Dat rare idee".

En hoe ik er tegenop zag in het begin, die "Twee jaar van je leven", zo jammer ga ik het vinden als het over vijf draaidagen "Klaar" is. Ik denk dat ik het zelfs ga missen. De Crew van Limax, met wie ik al die weekenden heb doorgebracht.De acteurs. Mensen die net als wij, hun weekenden aan deze film hebben gegeven. Maar zeg nou zelf! Ik heb hierdoor leuke mensen leren kennen. Ik heb in een ziekenhuis gewerkt waar we een hele vleugel voor onszelf hadden. We hebben in de mijnen rondgelopen. We hebben kasteel hoensbroek voor onszelf gehad. Midden in de nacht door een bos geploeterd. In politieauto gezeten.De scene in de bunker met 70 mensen. Niets was te gek en alles werd geregeld. Ik heb dingen meegemaakt in die twee jaar waar andere mensen alleen maar over kunnen dromen.

Hoeveel mensen kunnen dat straks zeggen, dat ze twee van zulke geweldige jaren hebben gehad? Ik denk dat het er maar weinig zijn.En ik ? Ik ben APETROTS dat ik dat straks kan zeggen.

Nog vijf draaidagen en dan hebben we alles gedaan wat we konden doen. Dan is het wachten op de premiere (En hopelijk dáár weer leuke dingen voor kunnen regelen) Over een paar maanden is het allemaal achter de rug.Wie had dit gedacht, toen ik die blog schreef over de premiere van Harteloos "En toen was het voorbij". Nee, toen begon het pas.

En "Ja leuk"is allang niet meer genoeg voor waar we nu middenin zitten.
Meer "JA GEWELDIG!".

En dát wou ik maar even zeggen ;)